Lee Towers vond zijn biografie zo aangrijpend dat hij het boek geregeld moest wegleggen

Lee Towers heeft tijdens de presentatie van zijn biografie verteld dat teruglezen over zijn eigen leven hem zwaar viel. De zanger, die inmiddels tachtig is, zei dat de pagina’s hem niet alleen langs hoogtepunten voerden, maar ook oude pijn naar boven brachten. Soms moest hij het boek daarom enkele dagen terzijde leggen om tot rust te komen. In Lee Towers: Geloof in je dromen komen onder meer zijn jeugd in armoede en het verlies van familieleden aan bod. De dood van zijn schoondochter en zijn jongste broer, die kort na elkaar verongelukten, greep hem bij het lezen bijzonder aan. Ook de herinneringen aan zijn gezondheid en de moeilijke momenten die hij heeft meegemaakt, maakten het terugblikken emotioneel. Towers groeide op in een arbeidersgezin in Ridderkerk. Geld voor uitstapjes was er nauwelijks. Hij en zijn broers en zus luisterden soms buiten De Kuip naar het geluid van de wedstrijd en liepen na afloop met supporters mee om hun verhalen te horen. Als jongen bezorgde hij twee krantenwijken en werkte hij tegelijk aan zijn toekomst als zanger. Volgens Towers wil zijn boek laten zien dat talent alleen niet genoeg is. Hij zegt dat hij hard heeft moeten werken en in zijn dromen is blijven geloven. Tegelijkertijd is hij de ervaringen uit zijn jeugd niet vergeten. Hij vertelde dat mensen vroeger soms op hem neerkeken vanwege de armoede waarin hij leefde. Daarom begroet hij naar eigen zeggen iedereen die hij ontmoet met een handdruk. Een verhuizing naar de Verenigde Staten heeft hij nooit serieus nagestreefd. Daar zouden volgens hem al veel artiesten zijn die dezelfde weg bewandelen. Zijn familie bleef bovendien belangrijker dan het leven in de schijnwerpers. Dat succes vergelijkt hij met een luchtballon: indrukwekkend zolang hij blijft zweven, maar kwetsbaar zodra er een gaatje in komt.