Pauline Wingelaar laat zich niet leiden door de hoge verwachtingen in het Gooi

Pauline Wingelaar
Pauline Wingelaar merkt dat in het Gooi de lat voor kinderen soms hoog ligt, maar zegt dat ze haar eigen keuzes maakt als moeder. In gesprek met Ruud de Wild vertelt ze dat rijk zijn volgens haar niet noodzakelijk is om mee te doen. Wel is het niveau hoog, bijvoorbeeld op het gebied van sport en school. De druk die dat met zich meebrengt voor kinderen herkent ze, geeft Pauline toe. Haar eigen gezin past volgens haar deels in het beeld dat mensen van de regio hebben. Op de vraag of haar kinderen voetballen of hockeyen, antwoordt ze lachend dat ze in het eerste elftal spelen. Toch betekent dat niet dat ze zich door alle verwachtingen laat sturen. Zo hoort ze ouders in groepsapps bespreken bij welke middelbare school ze hun kind al hebben aangemeld. Pauline zegt dat zulke gesprekken haar keuzes niet bepalen. Ze merkt dat havo in haar omgeving bijna als minimum wordt gezien, terwijl niet ieder kind die richting aankan. Daarmee wil ze volgens het gesprek niet zeggen dat kinderen naar een bepaald beroep moeten toewerken. Ruud de Wild vraagt of van hen wordt verwacht dat ze later tandarts of dokter worden. Pauline haalt daarop een opmerking aan die ze ooit kreeg toen ze net moeder was geworden van haar zoon Reinier: iemand suggereerde dat een kind met die naam later arts of advocaat zou moeten worden, en niet een ander beroep zou kunnen kiezen. Die uitspraak zette haar aan het denken over de verwachtingen die een naam mogelijk oproept. Toch zegt Pauline dat ze thuis vooral wil dat haar kinderen gelukkig zijn. Dat is voor haar belangrijker dan voldoen aan wat anderen in het Gooi als de norm beschouwen. Ze benadrukt dat ze dat meent en vertelt dat die houding ook van haar vader komt.
Bron ↗