Արփինե Հովհաննիսյանը՝ մանկության ընթերցանության ու գաղտնի գրադարան գնալու մասին

Արփինե Հովհաննիսյանի մանկությունը, ինչպես ինքն է պատմել հարցազրույցում, լի էր գրքերով ու փոքրիկ չարաճճիություններով։ Իր խոսքով՝ մայրը հաճախ է հիշել, որ վաղ տարիքում նա օգտագործել է իրական բառերի հետ կապ չունեցող սեփական բառապաշարը, իսկ ավելի մեծ տարիքում սկսել է շատ գրական խոսել։
Հովհաննիսյանը հիշել է, որ անչափ շատ էր կարդում, ինչն ընտանիքում երբեմն վեճերի առիթ էր դառնում՝ աչքերի հետ կապված խնդրի պատճառով։ Նա պատմել է, որ երբ տանը էլեկտրականություն չէր լինում, շարունակում էր ընթերցել մոմի լույսի տակ։ Մի անգամ էլ, ինչպես ինքն է պատմել, գաղտնի վերցրել է մոր անձնագիրն ու ընկերուհու հետ գնացել գրադարան։ Վերադառնալուց հետո մորը խնդրել է չբարկանալ գրքերի մեծ կապոցի համար՝ խոստանալով, որ արագ կկարդա և կվերադարձնի դրանք։
Իր մանկության մասին խոսելիս նա նշել է, որ լավ է սովորել, բայց նաև չարաճճի երեխա է եղել։ Բակի երեխաների հետ երբեմն թաքուն ծիրան են քաղել ուրիշի այգու ծառերից։
Գրական նախասիրությունները տարբեր ժամանակներում փոխվել են։ Հովհաննիսյանը պատմել է, որ 8-9-րդ դասարաններում հատկապես սիրել է հին հունական դիցաբանությունը։ Հիշել է Հեկտորի և Այաքսի մենամարտը, ինչպես նաև տիտանների բախման դրվագը՝ ընդգծելով, որ իրեն տպավորել է ուժերի հավասարության և տարբեր դիրքորոշումներին հավատարիմ մնալու գաղափարը։
Նրա խոսքով՝ Սերո Խանզադյանի «Մխիթար Սպարապետը» նույնպես կարևոր տեղ է ունեցել իր ընթերցած գրքերի շարքում։ Հովհաննիսյանն ասել է, որ այդ գիրքը կարդալուց հետո իր համար ձևավորվել է մի միտք դավաճանության և հավատարմության մասին։
Աղբյուր ↗