Vincent Kompany staat niet alleen: Belgische trainers vertellen over de tol van de stress

Vincent Kompany is niet de enige Belgische voetbaltrainer die de lichamelijke en mentale druk van het vak heeft gevoeld. In een overzicht vertellen verschillende coaches hoe de job hen tot het uiterste dreef. De ervaringen laten zien dat lange werkdagen, voortdurende spanning en de drang om alles zelf te controleren hun sporen kunnen nalaten. Aimé Anthuenis, die Kompany in 2004 bij de Rode Duivels liet debuteren, moest minder dan twee jaar later noodgedwongen tijdelijk stoppen. Na een verloren wedstrijd met Lokeren kreeg hij een depressie die hem ook fysiek onderuit haalde. Anthuenis zei achteraf dat hij jarenlang signalen had genegeerd en beschreef hoe zelfs een voorwerp van twee kilo optillen hem te veel werd. “De elastiek was te hard gespannen”, vertelde hij. Ook Robert Waseige onderging een hartoperatie terwijl hij bondscoach was. Hij wees zelf op de stress van het trainersbestaan en zei dat de druk bij een club wekelijks terugkeert rond wedstrijden. Michel Preud’homme besloot in 2020 op zijn 61ste te stoppen. Hoewel hij nog zin had om trainer te zijn, vertelde hij dat zijn lichaam aangaf dat hij het niet zou volhouden. De voorbeelden zijn niet beperkt tot oudere trainers. Vincent Euvrard was 35 toen hij na zijn ontslag bij Cercle Brugge een moeilijke periode doormaakte. Hij zei dat hij bijna tegen de muur knalde, nadat hij zichzelf had uitgeput met lange werkdagen en de neiging om elk detail zelf te regelen. Volgens Euvrard kan wie zich in details verliest het overzicht kwijtraken. Ook Rik De Mil sprak over de keerzijde van zijn energieke aanpak. Hij erkende dat zijn werklust soms een nadeel is. De verhalen plaatsen de gezondheid van coaches in de schijnwerpers: het beeld van een trainer die altijd doorgaat, kan botsen met de grenzen van lichaam en geest. De ervaringen zijn persoonlijk en verschillend, maar tonen volgens de betrokken coaches hoe zwaar de druk van het vak kan wegen.